Dla osoby, która prowadzi bloga co najmniej kilka miesięcy, z jako taką regularnością, blog staje się czymś ważnym. Częścią życia nawet. Niejednokrotnie czytam u innych blogerów, jak bardzo blogowanie wpływa na ich życie. Wielu pisze, że wystarczy jakaś myśl, jakieś zdarzenie, widok, czy osoba, by w głowie rodził się pomysł na posta. Inspiracje i pomysły na notki uderzają w nas pod wpływem impulsu, by potem dojrzewać podczas procesu układania naszych luźnych myśli w zdania.
Dla mnie również blog jest czymś ważnym. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że stał się częścią mojego życia i na tą chwilę bardzo ciężko byłoby mi zrezygnować z prowadzenia go. Niewątpliwie, oprócz wielu radości przynosi mi także wiele korzyści, o których nie miała bym pojęcia, gdybym go pisać nie zaczęła. I nie mam tu na myśli (znikomych) korzyści materialnych, bo te są na szarym, zapomnianym końcu (o ile się zdarzają).
Prowadzenie bloga pozwoliło mi przede wszystkim spełnić się w dziedzinie pisania. W tekście o tradycyjnym, papierowym pamiętniku wspominałam, że potrzebę pisania odczuwałam już od czasów podstawówki, jednak nigdy nie przypuszczałam, że kiedykolwiek, jakikolwiek rodzaj mojego tekstu ujrzy kiedyś światło dzienne i zgromadzi mi czytelników. Teraz mogę powiedzieć, że poniekąd moje dziecięce marzenie o pozostawieniu po sobie śladu w postaci słowa się spełniło.
Oprócz moich osobistych korzyści z prowadzenia bloga, jest jeszcze szereg innych, które odnosi każda blogująca osoba.
Przede wszystkim rozwijamy się i to na wielu płaszczyznach. Głównie mam tu na myśli nasz rozwój intelektualny. Gimnastykujemy nasz mózg, zmuszamy go do myślenia o czymś więcej, niż tylko o rzeczach rutynowych, zajmujących nasze codzienne życie. Prócz tego, z każdym kolejnym postem po prostu rozwijamy się w sferze pisania w ogóle. Każdy bloger widzi ogromną różnicę między swoimi pierwszymi wpisami, a tymi, które tworzy w kilkanaście miesięcy później. Uczymy się precyzyjniej dobierać słowa, pracować nad stylistyką i (w moim przypadku) nad ortografią. A gdy rozwijamy się w sferze pisania, z czasem i nasze wypowiedzi werbalne stają się doskonalsze.
Oprócz rozwoju intelektualnego, na potrzeby bloga rozwijamy też szereg innych umiejętności. W moim przypadku jest to fotografia i nauka korzystania z programów graficznych. W tym co robimy, każdy z nas chce być niezależny i to właśnie popycha nas do samodzielnego poszukiwania wiedzy, próbowania nowych rzeczy, doskonalenia już zdobytych umiejętności.
Nie ma też nic lepszego, niż po prostu mieć jakieś hobby. A prowadzenie bloga pod hobby jak najbardziej się kwalifikuje. Jeśli w coś wkładamy serce, to automatycznie czyni to nas lepszym, bardziej wartościowym człowiekiem.
Oczywiście, w życiu nigdy nie jest tak słodko, jakbyśmy chcieli, bo blogowanie ma i swoje minusy. Przede wszystkim w jakimś stopniu odzieramy się z prywatności. Nie tylko relacjonujemy jakieś tam wydarzenia z naszego życia, lecz także obnażamy się z naszymi, czasem i bardzo osobistymi myślami i uczuciami. To niestety może obrócić się przeciwko nam. Nie dość, że do takich informacji mają dostęp różni nieznajomi, to mogą również mieć znajomi, którzy jakieś fakty zechcą wykorzystać, by nam zaszkodzić. W ciągu ostatniego roku napatrzyłam się aż nadto na zło tkwiące w ludziach i na to, jak bardzo jeden drugiemu jest w stanie zatruć życie.
Czasem zastanawiam się, czy słowa krytyki bardziej w nas uderzą gdy będą wypowiedziane przez znajomych, którzy na bloga się zapuszczą, czy wszędobylscy hejterzy, nieznajomi, którzy żyć po prostu bez krytykowania nie mogą. Najgorsze bywa jednak połączenie pierwszych i drugich, gdy pod maską anonimowości dostajemy baty od osób, które znamy, a które nie chcą nas skrytykować w kontakcie "face to face".
Jednak w ogólnym rozrachunku wszelkich za i przeciw, blogowanie się opłaca. Bo robimy coś dla siebie, robimy to, co lubimy, w co wkładamy serce, co sprawia, że realizujemy siebie. Bo kto nie gra, ten nie wygrywa.
